Salam buat semua. Hari ini Rabu, 6 Mei 2026. Minggu ini Atok dan Wan tak ke mana-mana. Kami nak berehat kat rumah pula setelah saban minggu asyik keluar ke rumah anak-anak di Cyberjaya, Labu dan Cheras. Begitu juga ke majlis-majlis perkahwinan saudara mara dan sahabat handai di luar Seremban. Memang seronok jumpa saudara mara dan kengkawan, tapi dah tua-tua ini kena juga manjakan diri berehat di rumah. Betullah kata Mat Salleh, Home Sweet Home.
Atok dan Wan dah mula mengemas-ngemaskan pokok-pokok bunga. Kami rancang nak hijaukan halaman rumah ini dengan kehijauan dedaunan. Atok dah rancang dah nak tanam sayur-sayuran dalam polybag pula. Alah..pokok-pokok herba dan dapur jer. Sawi terung, cili, cili api, kacang panjang, terong dan lain-lain lagi.Ada juga peluh menitis masa buat kerja itu. Petang-petang, duduk depan pokok sambil dengar deruan air dalam kolam mini daripada pam mini solar yang Atok beli di Shoppe. Menenangkan akal dan fikiran. Tambahan pula nampak beberapa ikan guppy berenang-renang dalam kolam kecil itu. Aaasyiiik.
Oklah. Minggu ini Atok tuliskan satu lagi kisah tentang Mat Salleh, India, Orang Asli dan Indon di Carey Island. Ini cerita lamalah, Tok!. Diorang semua dah balik negeri dah. Ramai dah berpindah alam dah. Lagipun, apa hebatnya diorang sampai Atok terkenang-kenangkan diorang tu? Memang betul apa yang korang cakapkan tu. Atok bukan nak agung-agungkan mereka. Mereka itu imperialis, penjajah. Mereka ragut hasil bumi kita untuk kepentingan diorang. Masa merdeka dahulu, semua cabut balik kampung kat England, tinggalkan 'taik' kat kita untuk kita cuci.
Betul 100% apa yang korang cakapkan itu.Tapi ada juga kebaikan-kebaikan bukan monetari yang mereka tinggalkan buat kita. Korang bacalah apa yang Atok tuliskan di bawah ini. Kesungguhan dan kegigihan mereka itu yang Atok respek. Korang bayangkan mereka dapat majukan sebuah pulau daripada hutan bakau dan belukar menjadi petempatan dan kawasan pertanian terhebat di Malaya pada masa itu. Baca bagaimana mereka mengawal pelbagai kaum berlainan latar belakang sehingga kesannya sebagaimana kita tengok kini. Daripada 10 keburukan mereka, at least ada 5 kebaikan yang mereka berikan kembali kepada kita; bukan secara langsung tetapi di sebaliknya. Jangan tengok secara kasar atau fizikal sahaja, tetapi lebih jauh lagi: psikologi, mental, visi dan misi membangunkan negara bangsa. Bacalah dengan pemikiran terbuka, korang akan nampak apa yang Atok dah nampak. Oklah, pleasant reading. Assalamualaikum.
SEJARAH PULAU CAREY: DARI TELOK GONJENG KEPADA ESTET MODEN
Bahagian 1: Asal Usul dan Geografi Awal
Pulau Carey, yang sebelum ini juga pernah dikenali dengan nama seperti Pulau Bangsar, Pulau Si Alang dan Telok Gonjeng, dinamakan demikian kononnya kerana terdapat banyak sejenis paku pakis yang dikenali sebagai "Gonjeng" oleh penduduk setempat dan orang asli yang merupakan penduduk asal pulau ini. Terletak di selatan Pelabuhan Klang dan utara Banting, pulau ini pada asalnya tidak terpisah dari tanah besar.
Mengikut J.M. Gullick dalam bukunya A History of Selangor (1766-1939), bijih timah yang dilombong di Reko, Ulu Langat diangkut melalui Sungai Langat untuk dieksport. Namun, disebabkan ciri fizikal Sungai Langat yang berliku-liku dan panjang (lebih 50 batu atau 80 kilometer), para pelombong berbangsa Amerika telah mengenal pasti satu laluan pintas yang berpotensi untuk memendekkan jarak perjalanan ke laut. Lokasinya dikenal pasti dengan membina terusan dari Sungai Keluang (sebatang sungai kecil yang masuk ke Sungai Langat) hingga ke Sungai Jugra (juga sungai kecil yang berpunca dari Bukit Jugra dan mengalir ke laut). Jarak tersebut dikenal pasti hanyalah sejauh 6 batu sahaja, sudah pasti mereka tersenyum lebar. Maka pada sekitar pertengahan 1850-an, kerja-kerja membina terusan dijalankan dengan persetujuan Sultan.
Namun, tanpa kajian Impak Alam Sekitar (EIA) terlebih dahulu, usaha yang sepatutnya menguntungkan telah membawa kesan sebaliknya. Air pasang dari laut masuk secara ganasnya, menyebabkan banyak hutan di tebing kedua-dua sungai tumbang dan dihanyutkan. Arus deras dan hanyutan pokok-pokok yang tumbang menyukarkan perjalanan tongkang malahan amat merbahaya. Tebing sungai asal runtuh dan saiz sungai semakin melebar. Jadi, terusan yang dibina itu akhirnya menjadi cabang kedua Sungai Langat yang lebih pendek dan lebih lurus berbanding Sungai Langat asal yang sememangnya lebar, panjang dan berliku-liku. Maka wujudlah Pulau Carey yang terpisah dari Jugra oleh terusan Sungai Langat ini.
 |
| Peta Kuala Langat tahun 1882 menunjukkan kewujudan Pulau Carey walaupun hanya ditulis Langat |
 |
| Surat bertarikh 30 September 1898 daripada Pejabat Daerah Kuala Langat kepada ibupejabat di Kuala Lumpur memaklumkan pembukaan tanah di Pulau Carey berdepanan Jeti Jugra berhampiran Pelabuhan Batu Ampar |
 |
| Pelan Kedudukan Jeti Jugra di Pelabuhan Batu Ampar |
 |
| Penggunaan bot dan tongkang membawa pekerja dan barangan berulang alik ke Pulau Carey dalam tahun 1901 |
 |
| Ketibaan Buruh kontrak dari Tamil Nadu di Pelabuhan Pulau Pinang |
 |
| Peta sebahagian daerah Kuala Langat dan Klang dalam tahun 1901 menunjukkan beberapa petempatan di Pulau Carey ketika itu |
Bahagian 3: Pengantarabangsaan dan Pembangunan Awal Estet (1905-1910)
 |
| Prospektus Pelaburan Saham Syarikat The Jugra Land and Rubber Estates, Ltd. dalam sebuah majalah Jurnal Getah dalam tahun 1906 |
 |
| Kunci air di sebuah ladang biasa di Kuala Langat dalam tahun 1909 |
 |
| Kedua-dua foto tahun 1909 ini memperlihatkan satu tahap penting dalam sejarah awal pembangunan Pulau Carey—iaitu fasa kejuruteraan air yang menjadi asas kepada kejayaan ekonomi ladang kolonial. |
 |
| Penggunaan AI memberikan gambaran lebih jelas kepada foto-foto lama di atas |
Gambar pertama yang berlabel “A Bund on Carey Island” memperlihatkan pembinaan benteng tanah (bund) yang merentangi kawasan rendah dan berair. Struktur ini bukan sekadar jalan, tetapi sebahagian daripada sistem kawalan air yang kritikal. Di sebelah kiri, kelihatan kawasan berpaya atau bertakung, manakala di sebelah kanan terdapat laluan yang lebih kering dengan rel kecil—kemungkinan digunakan untuk troli mengangkut tanah atau hasil ladang. Kehadiran bangunan kayu di latar belakang menunjukkan permulaan penempatan operasi ladang. Secara keseluruhannya, imej ini menggambarkan bagaimana alam semula jadi “ditundukkan” melalui kejuruteraan—paya dikeringkan, tanah ditinggikan, dan ruang diubah menjadi zon ekonomi yang boleh dikawal.
Gambar kedua, “Shown the great depth of drainage possible by Mr. Gjorup’s Tide Gate”, pula memberi fokus kepada sistem perparitan yang dalam dan tersusun. Parit yang digali dengan cerun curam menunjukkan keupayaan teknologi saliran pada masa itu, khususnya penggunaan “tide gate” untuk mengawal aliran air pasang surut. Kehadiran beberapa individu di tepi dan dalam parit berfungsi sebagai skala visual—menunjukkan betapa besar dan dalamnya struktur tersebut. Ini menandakan bahawa kerja-kerja kejuruteraan bukan bersifat kecil, tetapi projek berskala besar yang memerlukan tenaga buruh intensif.
Kedua-dua imej ini mencerminkan tiga aspek utama. Pertama, penguasaan alam sekitar secara sistematik—kawasan bakau dan paya yang sebelum ini menyokong ekosistem semula jadi telah diubah menjadi landskap buatan manusia melalui pembinaan benteng dan sistem saliran. Kedua, kebergantungan kepada buruh manual—walaupun terdapat elemen teknologi seperti rel kecil dan pintu air, sebahagian besar kerja masih dilakukan oleh tenaga manusia, yang kemungkinan terdiri daripada buruh import dan komuniti tempatan. Ketiga, peranan kepakaran Eropah dalam kejuruteraan ladang, seperti yang ditunjukkan melalui rujukan kepada “Mr. Gjorup”, yang mencerminkan dominasi pengetahuan teknikal kolonial dalam mengurus tanah jajahan.
Secara keseluruhannya, imej 1909 ini bukan sekadar dokumentasi pembangunan fizikal, tetapi juga simbol kepada permulaan satu proses besar—iaitu kolonisasi landskap. Ia menunjukkan bagaimana Pulau Carey dibentuk semula menjadi ruang pengeluaran kapitalis, di mana air, tanah, dan tenaga manusia diatur dengan teliti untuk memenuhi keperluan ekonomi global.
 |
| Pembinaan ban tanah dan kunci air ini terbukti dilakukan di seluruh pesisir dan tebing sungai yang mengelilingi Pulau Carey masih bertahan sehingga kini. |
 |
| Hakisan sungai mendedahkan profil dan struktur ban tanah yang telah terbukti berkesan lebih 100 tahun yang lalu |
 |
| Kelihatan banglo Pengurus yang lama (1909) di Ladang Pulau Carey sebelum pembinaan banglo Pengurus yang baru (Hatter’s Castle) dalam tahun 1923. |
 |
| Pokok getah muda yang baru dipindahkan ke kawasan ladang dari kawasan nurseri di Pulau Carey. Perhatikan tunggul-tunggul pokok hutan yang ditebang untuk pembukaan ladang di Pulau Carey ini. |
 |
| Pokok getah ketika berumur 4 tahun di Ladang Pulau Carey |
 |
| Pokok Getah yang sudah berumur 8 tahun |
Menjelang 1911, industri perladangan seperti di Pulau Carey sudah sangat bergantung kepada aliran buruh antarabangsa yang teratur, sehingga sebarang gangguan dalam sistem kuarantin boleh memberi kesan langsung kepada produktiviti. George A. Craib, sebagai pengurus besar Jugra Land and Rubber Estates serta Carey United Rubber Estates di Pulau Carey, telah melancarkan kritikan terbuka terhadap keadaan di Stesen Kuarantin Pulau Pinang. Bagi pengurus ladang, proses kuarantin sering dilihat sebagai halangan kepada kelancaran bekalan tenaga kerja—melambatkan kemasukan buruh yang sangat diperlukan untuk operasi estet.
 |
| Perletakan tanah perkuburan ladang dalam tahun 1911. Perhatikan kedudukan tanah kubur ini berhampiran kawasan rezab Orang Asli dan berhampiran ban tanah serta sungai. |
Kemudahan yang disediakan adalah minimum tetapi penting, seperti penggunaan kelambu nyamuk—menunjukkan kesedaran terhadap penyakit bawaan nyamuk seperti malaria. Rawatan hanya untuk orang dewasa juga memperlihatkan keutamaan kepada tenaga buruh aktif. Dari segi pemakanan, pesakit diberikan beras rebus, iaitu diet asas yang murah dan mudah disediakan, tetapi mungkin tidak mencukupi dari segi nutrisi untuk pemulihan.
Kemudahan yang disediakan adalah minimum tetapi penting, seperti penggunaan kelambu nyamuk—menunjukkan kesedaran terhadap penyakit bawaan nyamuk seperti malaria. Rawatan hanya untuk orang dewasa juga memperlihatkan keutamaan kepada tenaga buruh aktif. Dari segi pemakanan, pesakit diberikan beras rebus, iaitu diet asas yang murah dan mudah disediakan, tetapi mungkin tidak mencukupi dari segi nutrisi untuk pemulihan.
Sistem ini dianggap agak maju pada zaman tersebut kerana mampu memastikan bekalan air mencukupi walaupun ketika musim kemarau. Ini menunjukkan usaha pihak estet untuk menstabilkan operasi ladang dengan menyediakan infrastruktur asas yang lebih terancang, khususnya bagi menyokong kesihatan dan keperluan harian pekerja.
Dari segi bekalan makanan, terdapat sistem pengagihan yang tetap seperti bekalan kekacang (yellow bean) dan sayur-sayuran segar. Untuk pekerja beragama Hindu atau vegetarian, disediakan pilihan makanan vegetarian termasuk sayur asin, cili sayur, kacang hijau dan jenis kacang lain. Ini menunjukkan adanya usaha menyesuaikan makanan mengikut latar budaya dan agama pekerja, walaupun dalam skala terhad. Daging babi pula hanya dibekalkan pada hari perayaan, menandakan kawalan serta sensitiviti terhadap amalan agama tertentu dalam komuniti pekerja yang pelbagai.
Petikan ini juga menunjukkan bagaimana pekerja dan penduduk setempat sangat bergantung kepada sistem ini, termasuk dalam pembelian makanan asas dengan harga yang ditetapkan oleh kontraktor. Situasi ini menggambarkan ketidakseimbangan kuasa ekonomi di mana estet mengawal hampir semua aspek perdagangan.
Dokumen ini menggambarkan sistem pentadbiran ladang kolonial yang mengawal hampir semua aspek kehidupan buruh. Pergerakan pekerja dikawal melalui imigresen dan deportasi, manakala disiplin ditegakkan melalui tuduhan kesalahan dan kewujudan tempat tahanan. Akses kepada dokumen juga terhad, menunjukkan kawalan maklumat oleh pihak pengurusan.
 |
| 1/8 Laporan “Report of Inspection of the Indentured Coolies on Carey Island” bertarikh 31 Oktober 1911 |
 |
| 2/8 Laporan “Report of Inspection of the Indentured Coolies on Carey Island” bertarikh 31 Oktober 1911 |
 |
| 3/8 Laporan “Report of Inspection of the Indentured Coolies on Carey Island” bertarikh 31 Oktober 1911 |
 |
| 4/8 Laporan “Report of Inspection of the Indentured Coolies on Carey Island” bertarikh 31 Oktober 1911 |
 |
| 5/8 Laporan “Report of Inspection of the Indentured Coolies on Carey Island” bertarikh 31 Oktober 1911 |
 |
| 6/8 Laporan “Report of Inspection of the Indentured Coolies on Carey Island” bertarikh 31 Oktober 1911 |
 |
| 7/8 Laporan “Report of Inspection of the Indentured Coolies on Carey Island” bertarikh 31 Oktober 1911 |
 |
| 8/8 Laporan “Report of Inspection of the Indentured Coolies on Carey Island” bertarikh 31 Oktober 1911 |
Dokumen 19 Mac 1912 bertajuk "Particulars of bore made at Carey Island" merujuk kepada kerja penggerudian tanah untuk mengkaji keadaan bawah tanah seperti sumber air, jenis tanah, dan kesesuaiannya untuk pembangunan ladang. Data geologi dan air bawah tanah digunakan untuk merancang sistem saliran, infrastruktur ladang, dan perluasan tanaman. Ia menandakan fasa penting di mana pembangunan Pulau Carey mula disokong oleh kajian teknikal dan saintifik.
- perbezaan kawasan tanaman (blok ladang berasingan)
- pengurusan tenaga kerja yang berlainan
- sistem pengawasan yang lebih mudah oleh pengurus estet
1920-an → penyatuan menjadi “Carey Island Estate” sebagai istilah umum
Pada 22 Mei 1917, satu permohonan bertajuk "Application from the General Manager, Jugra Land and Rubber Estates, for a Licence to Sell Toddy in Carey Island" dikemukakan. Permohonan lesen menjual toddy atau tuak nira kelapa ini berkait rapat dengan sistem pengurusan buruh ladang. Kebanyakan pekerja di Pulau Carey terdiri daripada buruh dari India Selatan, dan pihak pengurusan ladang melihat penyediaan kemudahan toddy di dalam kawasan estet sebagai satu cara mengawal pergerakan pekerja. Dengan adanya kemudahan ini, pekerja diharapkan tidak perlu keluar dari kawasan ladang untuk mendapatkan minuman atau hiburan, sekali gus memudahkan kawalan disiplin dan tenaga kerja.
Bahagian 2: Peneroka Kolonial dan Permulaan Perladangan (1890-1905)
Pulau ini dinamakan bersempena Edward Valentine John Carey, seorang peneroka ladang British di Malaya. Beliau merupakan pengusaha ladang kopi dan getah yang dilihat arif dalam aktiviti pertanian dan kesuburan tanah pertanian yang telah digunakan melebihi 100 tahun. Perkembangan awal Pulau Carey antara tahun 1890 hingga 1905 memperlihatkan fasa pembukaan dan konsesi yang didorong oleh tokoh perladangan seperti Edward Valentine Carey. Dalam tempoh ini, kawasan pulau yang asalnya diliputi hutan paya dan bakau mula diteroka secara sistematik melalui kerja-kerja penebangan, pengeringan tanah, dan pembinaan parit saliran. Eksperimen tanaman komersial seperti kelapa dan kopi dijalankan sebelum getah muncul sebagai komoditi utama.
Beliau dilantik sebagai Pengerusi pertama Selangor Planters' Association pada tahun 1892 hingga 1899. Di bawah pengurusan beliau, banyak pencapaian dan kemajuan dalam bidang perladangan dan pertanian telah dicapai. Pada tahun 1897, beliau berjaya menyelesaikan masalah kumbang dan ulat bulu yang merosakkan penanaman kelapa dan kopi di sekitar Klang dan Kuala Langat dengan membawa masuk burung gagak dari India dan Sri Lanka sebagai kawalan biologi. Beliau yang begitu arif dengan teknik-teknik penanaman telah berjaya meningkatkan penghasilan kelapa dan kopi di Pasaran Saham London sekaligus menguntungkan pelabur-pelabur dalam sektor perladangan.
Beliau tekun meneruskan kerjayanya sebagai Pengurus di New Amherst Estate selama tujuh tahun walaupun terpaksa dipapah dan dibawa pulang ke banglonya dengan kereta lembu akibat demam malaria. Sebelum itu, pada tahun 1895, beliau telah diserang taun ketika lawatan kerja beliau ke selatan India.
Dokumen bertarikh 30 September 1898 bertajuk "Recommendation of Land Close to the Jugra Jetty at Jugra Held Under Lease. Reports" merupakan antara bukti terawal yang memperlihatkan asas pembentukan ekonomi kolonial di kawasan Jugra dan hubungannya dengan pembangunan awal Pulau Carey. Pada penghujung abad ke-19, Jugra berfungsi sebagai pusat pentadbiran dan titik perhubungan utama di kawasan Kuala Langat, menjadikan jeti di situ sebagai nod strategik bagi aktiviti perdagangan, pengangkutan, dan pengurusan tanah. Cadangan tanah berhampiran jeti ini menunjukkan kepentingan lokasi tersebut dalam rangka ekonomi kolonial British. Tanah yang dipegang di bawah sistem pajakan mencerminkan dasar tanah kolonial yang memberi ruang kepada pelabur Eropah untuk mengusahakan kawasan strategik tanpa pemilikan mutlak.
Pada 9 Mac 1900, satu dokumen penting bertajuk "Lease of the Island opposite Jugra on the Selangor Coast" menandakan titik penting dalam sejarah awal Pulau Carey kerana ia merujuk kepada pajakan rasmi pulau tersebut oleh pentadbiran kolonial British kepada pihak syarikat perladangan. Pajakan 1900 ini membuka jalan kepada kemunculan syarikat seperti Jugra Land and Carey Ltd yang kemudiannya membangunkan sistem estet getah secara intensif. Ia menandakan permulaan proses tiga lapis: transformasi alam semula jadi kepada estet, transformasi tenaga kerja kepada sistem buruh migran, dan transformasi ruang kepada ekonomi eksport global.
Artikel The Straits Times pada 17 Mac 1900 pula memperlihatkan satu detik penting dalam sejarah awal industri getah di Negeri-Negeri Melayu Bersekutu melalui peranan Mr. E.V. Carey. Dalam petikan tersebut, dinyatakan bahawa akhbar menyiarkan satu "rayuan yang munasabah, masuk akal dan ditulis dengan baik" oleh Mr. Carey. Inti hujah beliau ialah bahawa penanaman getah Para berpotensi menjadi industri besar di Negeri-Negeri Melayu. Bertindak atas nama para peladang, beliau juga berusaha untuk mengumpul dana sebanyak £10,000.
Valentine Edward John Carey telah memperoleh pulau ini daripada Duli Yang Maha Mulia Sultan Sulaiman Selangor untuk memulakan ladang getah. Yang hebatnya, beliau sahaja yang diberi kebenaran meneroka 30,000 ekar tanah hutan di pulau itu dengan tempoh pajakan 999 tahun pada tahun 1905. Boleh dikatakan seluruh (hampir 97%) pulau itu milik beliau kecuali beberapa petempatan nelayan Melayu di Ayer Itam, Kampung Sialang, serta petempatan orang asli di situ. Pulau persendirian ini mempunyai pelbagai kemudahan selayaknya di estet termasuklah balai polis, sekolah, hospital, dan dikawal keluar masuknya oleh kumpulan sekuritinya sendiri.
Selepas tahun 1901, apabila Pulau Carey mula diteroka, Mr. V. Carey dan pengurus-pengurus estet di situ mula menggunakan perkhidmatan bot dan pontoon bertunda untuk berulang alik antara pulau dan tanah besar. Bagi rakyat biasa dan pekerja estet, mereka masih menggunakan sampan dan sampan penambang untuk menyeberang. Menurut anak saudara V. Carey, ketika itu pernah dilihat ada harimau yang berenang-renang menyeberangi Sungai Langat di tebing Pulau Carey. Pulau Carey pada peringkat awal bukanlah kawasan estet yang stabil seperti kemudian hari, tetapi masih berada dalam fasa transformasi daripada hutan dan habitat hidupan liar kepada kawasan pertanian komersial. Kehadiran haiwan seperti harimau menunjukkan bahawa kawasan tersebut masih mempunyai ciri hutan tropika yang luas sebelum sepenuhnya dibuka untuk penanaman getah.
Artikel The Straits Budget pada 27 Julai 1905 merakamkan satu fasa penting dalam perkembangan awal industri getah serta penglibatan langsung Mr. E.V. Carey dalam pemodenan estet di Tanah Melayu. Dalam laporan tersebut, dinyatakan bahawa Mr. E.V. Carey telah tiba dari Semenanjung Tanah Melayu pada 2 Julai dalam perjalanan ke Eropah, dan seterusnya ke London untuk urusan berkaitan "floatation" sebahag
Menjelang tahun 1905 hingga 1907, apabila pembangunan bermula, keadaan fizikal pulau masih berupa tanah paya rendah yang terdedah kepada limpahan air pasang. Bagi membolehkan tanaman komersial seperti getah dan kelapa diusahakan, langkah paling asas ialah mengawal sistem air. Dalam konteks ini, pembinaan ban tanah (earth bunds) menjadi keutamaan—dibangunkan secara berperingkat di sepanjang pesisir dan kawasan rendah untuk menghalang kemasukan air laut, diikuti dengan penggalian rangkaian parit bagi mengeringkan tanah.
Pembinaan ban tanah menjadi langkah awal yang kritikal dalam usaha menjadikan pulau tersebut boleh didiami dan diusahakan. Dengan membina benteng di sepanjang kawasan pesisir dan titik-titik strategik, air laut dapat dihalang daripada memasuki kawasan daratan semasa air pasang. Pada masa yang sama, sistem saliran dalaman mula diwujudkan untuk mengeringkan kawasan paya dan mengawal paras air tanah. Pendekatan ini sering dibandingkan dengan model pengurusan air di Belanda, justeru timbulnya gambaran Pulau Carey sebagai "Little Holland".
Peranan Jugra Land and Rubber Estates Limited melangkaui fungsi sebagai syarikat penanaman semata-mata. Proses ini melibatkan tenaga buruh yang besar—kemungkinan besar buruh India dan Cina—untuk melaksanakan kerja-kerja berat seperti menambak tanah, membina benteng, dan menggali sistem saliran. Tanah untuk membina benteng ini biasanya diambil daripada penggalian parit di bahagian dalam kawasan ladang. Parit-parit ini berfungsi mengalirkan air keluar, sekali gus mengeringkan tanah secara beransur-ansur.
Foto pertama (Automatic Flap Tide Valve) menunjukkan struktur pintu air jenis “flap valve” yang dipasang di hujung saliran. Reka bentuknya membolehkan air keluar secara automatik apabila paras air di dalam ladang lebih tinggi, tetapi menghalang kemasukan air laut semasa pasang. Ini sangat penting kerana Pulau Carey pada asalnya adalah kawasan paya bakau yang sentiasa dipengaruhi pasang surut. Struktur besi dan kayu yang tersusun rapat itu bukan sahaja berfungsi sebagai kawalan hidraulik, tetapi juga sebagai penapis sedimen dan halangan terhadap arus deras. Kehadiran seorang individu di tepi benteng memberi skala—menunjukkan bahawa binaan ini cukup besar dan kompleks, walaupun dibina dengan teknologi awal abad ke-20.
Foto kedua (Automatic Vertical Tidal Gate) pula memperlihatkan sistem yang lebih maju—pintu air menegak yang boleh dikawal secara mekanikal. Dinding bertingkat di kiri dan kanan menunjukkan usaha mengukuhkan tebing daripada hakisan, manakala mekanisme pintu di tengah menandakan kehadiran teknologi kejuruteraan yang lebih sofistikated. Dua individu—seorang di atas benteng dan seorang di dalam air—sekali lagi berfungsi sebagai penunjuk skala, tetapi juga mencerminkan pembahagian peranan: pengawasan di atas dan kerja fizikal di bawah. Ini memberi gambaran jelas tentang hubungan antara kuasa teknikal dan tenaga buruh dalam sistem ladang.
Apabila kedua-dua imej ini dibaca bersama, ia mendedahkan satu naratif yang lebih besar. Pulau Carey bukan sekadar dibuka untuk pertanian, tetapi direka semula sepenuhnya melalui kawalan air. Sistem seperti flap valve dan tidal gate membolehkan tanah yang sebelum ini tidak sesuai ditukar menjadi ladang produktif. Ini menunjukkan bahawa kejayaan ladang kolonial bukan hanya bergantung kepada tanaman seperti getah, tetapi kepada keupayaan mengawal alam—khususnya air.
Namun, di sebalik pencapaian teknikal ini, tersirat juga realiti sosial. Struktur sebesar ini memerlukan tenaga buruh yang ramai, disiplin kerja yang tinggi, dan pengawasan berterusan oleh jurutera serta pengurus ladang. Maka, kedua-dua foto ini bukan sahaja dokumen kejuruteraan, tetapi juga bukti visual tentang bagaimana kuasa kolonial beroperasi—menggabungkan teknologi, tenaga manusia, dan penguasaan alam sekitar untuk membentuk satu landskap ekonomi yang baharu.
Secara keseluruhannya, imej-imej ini menggambarkan detik peralihan penting: daripada alam paya semula jadi kepada sistem ladang moden yang dikawal sepenuhnya—satu transformasi yang menjadi asas kepada sejarah ekonomi dan sosial Pulau Carey hingga hari ini.
Bahagian 4: Fasa Korporat dan Pengurusan Buruh (1910-1915)
Memasuki fasa kedua antara 1906 hingga 1915, pembangunan pulau ini berubah secara ketara dengan kemunculan entiti korporat seperti Jugra Land and Rubber Estates Limited. Penubuhan syarikat ini menandakan peralihan daripada usaha individu kepada sistem kapitalisme perladangan yang lebih tersusun dan berskala besar. Penanaman getah diperluas secara intensif, selari dengan permintaan global yang meningkat. Dalam masa yang sama, kemasukan buruh India diatur secara sistematik bagi memenuhi keperluan tenaga kerja, manakala pengurus ladang profesional dilantik untuk mengawal operasi.
Dokumen 23 Mac 1910 bertajuk "Endorsement of fulfilment of cultivation condition" merujuk kepada pengesahan rasmi oleh pihak pentadbiran kolonial bahawa syarat-syarat pembangunan tanah di Pulau Carey telah dipenuhi oleh pemajak atau syarikat estet yang menguruskan kawasan tersebut. Ini menandakan bahawa Pulau Carey telah memasuki fasa penting sebagai estet pengeluar getah yang berfungsi sepenuhnya dalam sistem ekonomi kolonial global.
Dokumen bertarikh 16 Mei 1911 bertajuk “Burial Ground on the Jugra Land and Rubber Estates Limited” memperlihatkan satu dimensi yang sering terpinggir dalam sejarah perladangan kolonial, iaitu aspek kematian, kesihatan, dan kehidupan sosial komuniti di Pulau Carey. Dokumen bertarikh 16 Mei 1911 bertajuk “Burial Ground on the Jugra Land and Rubber Estates Limited” merujuk kepada pengurusan kawasan perkuburan dalam lingkungan ladang milik syarikat Jugra Land and Rubber Estates Limited di sekitar Jugra. Pada awal abad ke-20, ladang-ladang getah berskala besar menempatkan sejumlah besar buruh, terutamanya dari India dan komuniti tempatan, yang tinggal secara tetap di kawasan estet.
Pihak pengurusan ladang dan pentadbiran kolonial memberi perhatian kepada penyediaan tapak pengebumian yang teratur. Ini penting kerana populasi buruh yang besar, keadaan kesihatan yang mencabar, serta kadar kematian yang tidak rendah pada masa itu memerlukan ruang khas untuk pengurusan jenazah. Tanpa pengurusan yang sistematik, isu kesihatan awam dan sensitiviti agama boleh timbul.
Dalam konteks ladang kolonial, tapak perkuburan biasanya ditempatkan di kawasan pinggir, jauh daripada kawasan kediaman dan operasi utama, tetapi masih dalam lingkungan yang boleh diakses oleh komuniti pekerja. Selain itu, kewujudan pelbagai kumpulan etnik dan agama dalam ladang juga mungkin memerlukan pengasingan ruang pengebumian mengikut kepercayaan masing-masing. Ini mencerminkan bagaimana struktur sosial dalam ladang diterjemahkan ke dalam susun atur ruang, termasuk dalam hal kematian.
Kewujudan tanah perkuburan dalam kawasan ladang di bawah Jugra Land and Rubber Estates Limited menunjukkan bahawa komuniti pekerja dan penghuni estet telah mencapai tahap tertentu dari segi kestabilan dan kekekalan, sehingga memerlukan ruang khas untuk pengurusan kematian.
Dalam konteks awal abad ke-20, kadar kematian di ladang-ladang getah di Tanah Melayu adalah tinggi, khususnya dalam kalangan buruh yang terdedah kepada penyakit tropika seperti malaria, disentri, dan kekurangan zat makanan. Oleh itu, penyediaan kawasan perkuburan bukan sahaja satu keperluan praktikal, tetapi juga mencerminkan realiti kesihatan yang mencabar dalam persekitaran ladang. Ia turut memberi petunjuk bahawa komuniti buruh—terutamanya dari India—telah menetap secara lebih kekal, menjadikan ladang bukan sekadar tempat kerja sementara, tetapi ruang kehidupan yang lengkap dari lahir hingga mati.
Pengurusan tanah perkuburan ini juga berkemungkinan melibatkan pertimbangan pentadbiran dan undang-undang oleh kerajaan negeri Selangor. Seperti penggunaan tanah lain, penetapan kawasan untuk pengebumian memerlukan kelulusan rasmi bagi memastikan ia tidak menjejaskan sumber air, penempatan, atau operasi ladang. Ini menunjukkan bahawa walaupun aspek ini bersifat sosial dan keagamaan, ia tetap berada dalam kerangka kawalan kolonial yang sistematik.
Selain itu, kewujudan tanah perkuburan dalam ladang memperlihatkan struktur sosial yang berlapis. Dalam banyak kes, kawasan perkuburan mungkin dipisahkan mengikut agama atau etnik—misalnya antara Hindu, Muslim, atau Kristian—selaras dengan komposisi tenaga kerja yang pelbagai. Ini menggambarkan bagaimana identiti budaya dan keagamaan terus dikekalkan walaupun dalam persekitaran ladang yang dikawal oleh sistem kapitalisme kolonial.
Secara keseluruhannya, dokumen tahun 1911 ini memberikan gambaran mendalam tentang proses pembentukan komuniti di Pulau Carey pada peringkat awal perkembangan ladang. Ia melengkapi naratif ekonomi dan infrastruktur dengan dimensi kemanusiaan—menunjukkan bahawa di sebalik pertumbuhan industri getah, wujud sebuah masyarakat yang berhadapan dengan cabaran kesihatan, kematian, dan keperluan sosial asas. Dalam kronologi yang lebih luas, kewujudan tanah perkuburan ini menandakan peralihan penting daripada penempatan sementara kepada komuniti ladang yang lebih stabil dan berakar.
Laporan "Report of Inspection of the Indentured Coolies on Carey Island" bertarikh 31 Oktober 1911 merupakan dokumen pentadbiran kolonial yang penting dalam menilai keadaan sebenar buruh indentur di estet-estet Pulau Carey. Dari segi infrastruktur kesihatan, laporan ini menunjukkan bahawa wujud sebuah hospital sementara di estet yang hanya berfungsi untuk rawatan kes kecemasan dan kritikal. Kes-kes yang lebih serius akan dipindahkan ke hospital negeri. Walaupun begitu, terdapat cadangan dan usaha awal untuk membina hospital tetap, dispensari, serta kuarters kakitangan perubatan.
Aspek bekalan air pula menunjukkan adanya usaha awal pengurusan sumber yang agak terancang. Air diperoleh daripada telaga yang dianggap bersih dan diletakkan jauh daripada kawasan kediaman buruh bagi mengelakkan pencemaran. Pengurus estet juga merancang penggunaan kawasan hutan simpan seluas kira-kira 100 ekar sebagai rizab air semasa musim kering, lengkap dengan sistem paip dan pam wap jika diperlukan. Untuk mengatasi jarak dan keperluan bekalan berterusan, air dipam menggunakan pam wap (steam pump) dan diedarkan ke kawasan pengguna.
Dalam kerangka ekonomi mikro, laporan ini memperlihatkan kewujudan aktiviti perdagangan berskala kecil di dalam estet yang dikendalikan terutamanya oleh peniaga Cina dan India. Premis yang beroperasi termasuk kedai runcit, kedai gunting rambut, serta penjual buah-buahan dan minuman. Walaupun perniagaan ini dibenarkan beroperasi, mereka tertakluk kepada sistem lesen yang dikawal ketat oleh pihak pengurusan estet. Dari segi struktur ekonomi, kadar sewa yang dikenakan adalah rendah dan bersifat simbolik (sering dirujuk sebagai “peppercorn rent”). Namun begitu, kelonggaran ini tidak bermakna kebebasan sepenuhnya kepada peniaga. Sebaliknya, pihak estet mengekalkan kawalan tidak langsung terhadap rantaian bekalan dan penetapan harga barangan, khususnya makanan dan keperluan asas pekerja.
Keadaan ini mewujudkan satu sistem perdagangan yang terikat, di mana peniaga beroperasi dalam ruang ekonomi yang dikawal. Pihak pengurusan mempunyai kuasa untuk campur tangan, termasuk mengeluarkan amaran atau menutup premis sekiranya harga yang dikenakan dianggap tidak selaras dengan kehendak estet. Justeru, struktur ini mencerminkan satu bentuk kawalan ekonomi kolonial yang memastikan keseimbangan antara kebajikan pekerja dan kepentingan pengurusan, namun pada masa yang sama mengehadkan autonomi sebenar peniaga tempatan.
Dalam masa yang sama, estet tidak membenarkan sebarang pihak lain memegang lesen rasmi untuk menjual barang asas seperti beras. Semua bekalan makanan utama dikawal oleh kontraktor estet, menunjukkan sistem monopoli bekalan. Harga beras pula berubah-ubah mengikut keadaan, termasuk peningkatan harga ketika berlaku krisis atau penyakit, yang menunjukkan manipulasi atau ketidaktentuan bekalan.
Sistem bekalan makanan dan amalan pemakanan di estet kolonial, serta sedikit unsur nasihat kesihatan oleh pegawai perubatan, secara umum menunjukkan bahawa minyak kelapa digunakan sebagai pengganti lemak haiwan (lard) dalam masakan. Ini bukan sahaja berkaitan rasa, tetapi juga dikaitkan dengan aspek kesihatan, di mana minyak kelapa dianggap lebih sesuai dan “aktif” dari segi penggunaan. Menariknya, perubahan ini dikatakan berdasarkan cadangan seorang doktor (Dr. Watson), yang melihatnya sebagai langkah pencegahan terhadap keracunan makanan.
Dari sudut kesihatan pekerja, laporan ini menyenaraikan pelbagai penyakit seperti sifilis, masalah penglihatan termasuk kebutaan separa, penyakit paru-paru yang berkemungkinan tuberculosis, serta kecederaan kerja. Terdapat aduan mengenai layanan kasar, penahanan pekerja, serta peraturan ketat berkaitan pergerakan malam dan prosedur kerja harian. Pada masa yang sama, laporan ini juga menggambarkan keadaan disiplin buruh yang ketat serta kawalan pergerakan pekerja yang sangat terperinci. Walaupun laporan ini mengandungi pelbagai aduan dan gambaran masalah, ia tetap diakhiri dengan kenyataan bahawa layanan terhadap buruh secara umum adalah "baik", menunjukkan kecenderungan dokumen kolonial untuk mengekalkan imej pentadbiran yang positif.
Dokumen bertajuk "Survey and Jugra Land and Rubber Estates Limited" bertarikh 27 Disember 1912 mencerminkan satu tahap kritikal dalam proses pemantapan ekonomi perladangan di Pulau Carey. Aktiviti ukur tanah ini menandakan peralihan daripada penguasaan ruang secara kasar kepada pengawalan yang lebih saintifik dan berasaskan data. Tanah yang sebelum ini dibuka secara berperingkat kini dipetakan dengan lebih tepat—melibatkan sempadan estet, pembahagian blok tanaman, serta penentuan kawasan sesuai untuk infrastruktur seperti jalan, parit, dan penempatan.
Artikel The Straits Budget (9 Januari 1913) di bawah tajuk Local Inventions ini memberikan gambaran menarik tentang tahap inovasi teknikal yang telah muncul dalam industri getah di Selangor, termasuk di Pulau Carey. Dalam laporan tersebut, dinyatakan bahawa Sultan Selangor telah memberikan hak eksklusif kepada George A. Craib bagi satu ciptaan iaitu pisau torehan getah yang diperbaiki untuk kegunaan di estet.
Perkembangan ini menunjukkan bahawa industri perladangan pada ketika itu tidak lagi bergantung semata-mata kepada kaedah tradisional, tetapi telah mula melalui proses penambahbaikan teknologi secara aktif. Pisau torehan merupakan alat asas dalam pengeluaran getah, dan sebarang inovasi terhadap reka bentuknya boleh memberi kesan langsung kepada kecekapan kerja, jumlah hasil susu getah, serta mengurangkan kerosakan pada pokok. Oleh itu, ciptaan Craib ini bukan sekadar penambahbaikan kecil, tetapi mencerminkan usaha sistematik untuk meningkatkan produktiviti ladang melalui inovasi praktikal di lapangan.
Dokumen 22 Februari 1913 bertajuk "Carey Island Wharf site" merujuk kepada perancangan tapak jeti atau pelabuhan kecil di Pulau Carey. Hubungan antara Pulau Carey dan Klang menunjukkan bagaimana ladang ini tidak pernah terasing sepenuhnya, tetapi merupakan sebahagian daripada rangkaian ekonomi kolonial yang lebih luas. Hasil getah yang diproses di kilang ladang akan dihantar melalui jeti ke pelabuhan Port Swettenham (kini Pelabuhan Klang) untuk dieksport ke pasaran antarabangsa., sebelum memasuki pasaran global. Oleh itu, jeti menjadi nod penting dalam rantaian logistik—menghubungkan ladang di pedalaman pulau kepada perdagangan global.
Dari perspektif spatial dan landskap, dokumen ini menunjukkan bagaimana Pulau Carey sedang dibentuk sebagai “pulau estet berorientasikan eksport”. Pembinaan wharf bukan sekadar kemudahan teknikal, tetapi juga mengubah struktur ruang pulau: kawasan tepi sungai atau pesisir menjadi zon industri kecil, manakala kawasan dalaman kekal sebagai ladang. Ini mewujudkan pembahagian fungsi ruang yang lebih kompleks antara pengeluaran, pengangkutan, dan pentadbiran.
Dari sudut sejarah sosial, perancangan jeti ini juga berkait rapat dengan mobiliti buruh dan barang. Jeti bukan sahaja digunakan untuk menghantar hasil ladang, tetapi juga menjadi laluan utama keluar masuk pekerja, bekalan makanan, bahan binaan, dan peralatan estet. Dengan itu, ia menjadi titik pertemuan penting antara dunia luar dan komuniti estet yang terasing secara geografi.
Secara kritikal, dokumen ini mencerminkan bagaimana infrastruktur kolonial dibangunkan bukan untuk keperluan awam, tetapi untuk memaksimumkan kecekapan ekonomi syarikat perladangan. Setiap pelabuhan kecil, jeti atau wharf yang dibina di kawasan estet seperti Pulau Carey adalah sebahagian daripada sistem yang lebih besar—iaitu rangkaian eksport British yang menghubungkan tanah jajahan dengan pasaran dunia.
Kesimpulannya, Carey Island Wharf site (1913) menandakan fasa penting dalam evolusi Pulau Carey daripada sekadar kawasan ladang kepada hab pengeluaran yang terhubung secara langsung dengan sistem perdagangan global, di mana infrastruktur dibina untuk mempercepat aliran hasil estet ke pasaran antarabangsa.
Dokumen 17 Mei 1913 – Estimates marine / telephone line merujuk kepada perancangan anggaran kos untuk membina infrastruktur telefon dan kemudahan pengangkutan laut di Pulau Carey. Dokumen ini menunjukkan bahawa pada ketika itu Pulau Carey sedang memasuki fasa pemodenan estet, di mana sistem komunikasi seperti telefon diperkenalkan untuk mempercepat urusan pentadbiran ladang, manakala kemudahan marin disediakan bagi memudahkan pengangkutan hasil seperti getah ke pelabuhan. Secara keseluruhan, ia menandakan perkembangan penting Pulau Carey daripada sekadar kawasan ladang kepada sistem estet moden yang mempunyai rangkaian komunikasi dan logistik yang lebih efisien.
Dokumen 14 Jun 1913 bertajuk "Authority to Charge Weighing Fee of 4 Cents per Pikul on Rubber from Jugra Land and Rubber Estates Limited" merujuk kepada kelulusan rasmi daripada kerajaan Negeri Selangor yang membenarkan pengenaan caj sebanyak 4 sen bagi setiap pikul getah yang ditimbang. Ini menunjukkan tahap kawalan kerajaan terhadap rantaian pengeluaran getah, daripada peringkat ladang hingga ke proses pengumpulan dan eksport.
Bahagian 5: Perang Dunia Pertama dan Pengukuhan Pentadbiran (1914-1920)
Dokumen bertajuk “The Country Lands (Cultivation) Enactment 8 of 1914 – Application from the Carey United Rubber Estates Limited on Grant 4390” bertarikh 12 April 1915 menunjukkan bagaimana Pulau Carey pada awal abad ke-20 sedang diserap sepenuhnya ke dalam sistem ekonomi perladangan kolonial British melalui kerangka undang-undang tanah yang tersusun. Permohonan oleh Carey United Rubber Estates Limited ini berkait dengan kelulusan tanah di bawah Grant 4390, yang berada dalam bidang kuasa Enakmen Tanah Negara ketika itu.
Enakmen Country Lands (Cultivation) Enactment 8 of 1914 diwujudkan untuk mengawal dan mempercepatkan pembangunan tanah pertanian di Negeri-Negeri Melayu Bersekutu. Dalam konteks ini, ia memberi kuasa kepada kerajaan kolonial untuk mengatur pembukaan, pemilikan, dan penanaman tanah secara lebih sistematik, khususnya untuk tanaman komersial seperti getah. Oleh itu, permohonan ini bukan sekadar urusan pentadbiran biasa, tetapi sebahagian daripada strategi besar British untuk mengembangkan industri getah di Tanah Melayu yang ketika itu menjadi antara pengeluar utama dunia.
Pulau Carey pada tempoh ini sedang berubah daripada kawasan hutan dan penempatan kecil kepada estet berskala besar. Permohonan oleh Carey United Rubber Estates Limited mencerminkan proses konsolidasi tanah yang melibatkan pembukaan kawasan luas untuk penanaman getah secara intensif. Ini juga menandakan kemasukan modal Eropah secara besar-besaran dalam sektor pertanian, di mana tanah bukan lagi dilihat sebagai ruang komuniti tradisional, tetapi sebagai aset ekonomi yang boleh dimaksimumkan hasilnya.
Perkembangan ini membawa perubahan besar kepada struktur masyarakat setempat. Tenaga kerja diperlukan dalam jumlah yang besar, lalu membawa kepada kemasukan buruh migran, khususnya dari India Selatan. Mereka ditempatkan di estet dalam keadaan yang diatur secara ketat oleh syarikat perladangan. Dalam masa yang sama, komuniti asal seperti Orang Asli Mah Meri turut mengalami perubahan ruang hidup apabila kawasan hutan dan pesisir mula dibangunkan untuk tujuan komersial.
Secara ekonomi, dokumen ini mencerminkan fasa penting dalam pengukuhan industri getah Tanah Melayu, yang menjadi tulang belakang ekonomi kolonial British. Permohonan berkaitan *Grant 4390* menunjukkan bagaimana tanah diurus secara berlesen dan berstruktur, dengan setiap kawasan mempunyai status undang-undang yang jelas di bawah sistem kolonial. Ini memastikan pengeluaran dapat dikawal, dieksport, dan diselaraskan dengan permintaan global.
Dokumen bertajuk "Cultivation Clauses. Jugra Land and Rubber Estates Limited" bertarikh 9 Mei 1914 menggambarkan aspek penting dalam sistem pentadbiran tanah kolonial. Syarat penanaman ini lazimnya merangkumi kewajipan membuka kawasan hutan dalam tempoh tertentu, menanam getah mengikut nisbah keluasan yang ditetapkan, serta memastikan kemajuan ladang dilaporkan secara berkala.
Dokumen bertajuk "Audit Query No: 26/14 on the Jugra Land Revenue" bertarikh 25 Julai 1914 merujuk kepada satu pertanyaan audit rasmi berkaitan hasil pendapatan tanah yang dikendalikan oleh syarikat perladangan. Audit seperti ini biasanya bertujuan untuk menyemak ketepatan laporan hasil tanah—termasuk bayaran premium konsesi, cukai tanah tahunan, serta hasil sewaan atau keuntungan yang dilaporkan oleh syarikat.
Pada tahun 1916, Pulau Carey pada era awal perladangan adalah satu kompleks estet berlapis (multi-estate system) yang diurus secara sektor, dan hanya kemudian disatukan menjadi satu sistem ladang besar yang lebih tersusun dalam dekad-dekad berikutnya. Ini menunjukkan bahawa pada tahun 1916, Pulau Carey tidak dirujuk sebagai satu estet tunggal, tetapi dibahagikan kepada beberapa unit operasi yang berbeza, antaranya “Carey Island East” dan “Carey Island West”, bersama dengan nama-nama estet lain seperti Golconda, Golden Hope, Glenmarie, dan Harpenden dalam kawasan Selangor.
Pembahagian kepada “East” dan “West” ini biasanya mencerminkan:
Dengan kata lain, Pulau Carey pada ketika itu bukan satu entiti ladang yang homogen, tetapi gabungan beberapa blok estet yang beroperasi secara separa autonomi di bawah satu kawasan geografi yang sama. Pulau Carey sudah menjadi kawasan yang mempunyai populasi pekerja yang besar dan teratur, sehingga memerlukan pemantauan khusus oleh Jabatan Buruh Negeri-Negeri Melayu Bersekutu.
Apabila dibandingkan dengan rekod lain seperti Telok Gunjing Estate (1909), jelas bahawa Pulau Carey sedang melalui proses evolusi:
1900–1909 → estet kecil seperti Telok Gunjing
Ini menunjukkan bahawa Pulau Carey berkembang melalui proses fragmentasi awal diikuti penyatuan pentadbiran, bukan pembentukan seragam dari awal.
Namun begitu, pada tahun 1917, isu toddy di estet-estet seperti di Pulau Carey menjadi semakin kontroversi. Terdapat kebangkitan kesedaran dalam kalangan komuniti pekerja dan gerakan sosial yang mula menentang penggunaan toddy kerana dikaitkan dengan masalah kesihatan, kemiskinan, dan penurunan produktiviti buruh. Isu sosial seperti pengambilan alkohol dalam kalangan pekerja ladang turut memberi kesan kepada kesihatan fizikal dan mental. Minuman seperti toddy dan samsu menjadi sebahagian daripada kehidupan harian sesetengah buruh, sering dikaitkan dengan tekanan kerja dan keadaan hidup yang sukar. Kesan jangka panjang termasuk penyakit hati, kemalangan kerja, dan ketidakstabilan sosial dalam komuniti pekerja. Dalam masa yang sama, pihak pentadbiran kolonial berada dalam dilema antara keperluan mengawal ketenteraman dalam ladang dan kepentingan hasil kewangan daripada sistem lesen tersebut.
Dari sudut pentadbiran kolonial, penjualan toddy adalah aktiviti berlesen yang dikawal ketat oleh kerajaan negeri. Lesen diperlukan bagi memastikan kutipan hasil cukai, kawalan kualiti, serta pengawalan sosial dalam kalangan komuniti buruh. Oleh itu, permohonan ini perlu melalui proses kelulusan rasmi, yang menunjukkan bahawa walaupun aktiviti ini berlaku di dalam estet, ia masih berada di bawah kawalan undang-undang negeri Selangor.
Secara keseluruhannya, dokumen 1917 ini memperlihatkan bagaimana Jugra Land and Rubber Estates berperanan bukan sahaja sebagai entiti ekonomi dalam pengeluaran getah, tetapi juga sebagai pengurus sistem sosial di dalam estet di Carey Island. Ia mencerminkan hubungan kompleks antara ekonomi, buruh, dan kawalan sosial dalam sistem perladangan kolonial British di Malaya, di mana aktiviti seperti penjualan toddy menjadi sebahagian daripada strategi pengurusan tenaga kerja di ladang getah. konteks ini,
Bahagian 6: Perkembangan Infrastruktur dan Sosial (1920-1930)
Dari tahun 1915 hingga 1925, Pulau Carey memasuki fasa ketiga yang memperlihatkan proses konsolidasi mengukuhkan struktur fizikal dan sosial ladang. Sejarah perumahan di Pulau Carey merupakan sebuah naratif transformasi daripada penempatan tradisi pribumi kepada pusat perladangan kolonial yang sistematik, sebelum akhirnya berevolusi menjadi kawasan kediaman gaya hidup moden. Pada asalnya, landskap pulau ini didominasi oleh komuniti Mah Meri yang membina petempatan mereka jauh ke pedalaman hutan paya bakau sebagai strategi pertahanan daripada ancaman lanun. Struktur rumah mereka bukan sekadar tempat berteduh, malah dibina berhampiran 'Rumah Moyang' sebagai simbolik hubungan spiritual yang erat antara manusia, roh nenek moyang, dan ekosistem alam semulajadi pulau tersebut.
Rumah pekerja estet di Pulau Carey tidak merujuk kepada satu struktur tunggal, sebaliknya merupakan satu sistem penempatan yang dibangunkan seiring dengan pembukaan ladang berskala besar oleh syarikat perladangan British pada awal abad ke-20, khususnya sekitar era Jugra Land and Carey Ltd. Apabila Pulau Carey mula dibangunkan sebagai kawasan tanaman getah, keperluan terhadap tenaga buruh yang besar membawa kepada kemasukan pekerja dari India Selatan, selain sebilangan kecil pekerja tempatan.
Bersambung...
